در زمان ریاست جمهوری رفسنجانی , طرحی مطرح و تا جاهایی هم اجرا شد , با نام طرح تعدیل
اقتصادی و در همان زمان آقای رفسنجانی اعلام نمود که این طرح , عملی است بسیار دردناک که
برای " برقراری عدالت " ( از هر نوعش ) باید تحمل کنیم . البته یکسان کردن قیمت ها و گرانی ها
چه ارتباطی با عدالت فرهنگی داشت را باید ایشان جواب می داد و لابد منظورشان از " تحمل کنیم "
نیز تحمل کردن مردم بود که باید به خاک سیاه می نشستند و البته قدمهایی نیز برداشته شد که برباد
دهنده بعضی از بنیان های اقتصادی کشور گردید. چوب حراج به ذخایر ارزی کشور و البته در مرتبه
اولویت قرار گرفتن آشنایان و رانت خواران همیشه در صحنه یکی از همان قدم ها بود .
این " عمل دردناک " اکنون به طرح " هدفمند کردن یارانه ها " تغییر نام یافته است . تعدادی از کسانی
که در ظاهر دلسوز هستند و واقع بین , هجوم مشکلات اقتصادی با تبعات سیاسی و اجتماعی این طرح
و نهایتا فقر زودرس طبقات مختلف مردم را به وضوح بیان کرده اند .
چیزی که مورد اتفاق مخالفین این طرح است , نرخ تورمی بسیار بالای آن است . میزان تورم را بین سی
تا شصت درصد علاوه بر تورم کنونی پیش بینی می کنند که در بین کشورهای ورشکسته دنیا در صدر
خواهد بود . این در حالی است که رئیس بانک مرکزی هم اعلام کرده که به دلیل رکود اقتصادی و پایین
بودن ظرفیت تولید , باید مقدار زیادی نقدینگی تزریق شود که این نیز در اعتلای ورشکستگی اقتصاد ,
نقش موثری خواهد داشت .
احمدی نژاد نیز به مانند سلف خود یعنی رفسنجانی , دلیل اجرای این طرح را برقراری عدالت اعلام کرده
است . اما کدام عدالت است که با گرانی کالاهای مورد نیاز مردم و نرخ بالای تورم , اجرا می شود . مگر
مالیات بر ارزش افزوده و عوارضی که گرفته می شود را اجرای عدالت نخواندند ؟ اینکه مردم هر چیزی
را که می خرند , باید سه درصد به دولت " باج " بدهند , عدالت است ؟ شاید در اسلام و حکومت اسلامی
عدل اینطوری اجرا می شود و ما نمی دانیم .
به قول یکی از نمایندگان مجلس : مثل این است که بگوییم طرح " برهنگی خانم ها برای تحقق عفاف "


